Dat was natuurlijk wel even wennen. Eerst al de aankondiging van Ted Kok dat hij geen wethouder meer zou zijn in de gemeente Aalten. Niet precies wist wat hij dan wèl ging doen na zo’n 32 jaar wethouder te zijn geweest. En dan toen de mededeling: voor 2,5 jaar wethouder in Westervoort een herindelingsgemeente in de Liemers.
Een kolfje naar zijn hand natuurlijk, de verhouding Diem-Zevenaar is niet altijd even soepel. Dus Westervoort krijgt een gemotiveerd onderhandelaar. Ik was meteen enthousiast voor hem. Merkte dat Ted het ondanks een rationele beslissing toch moeilijk vond om afscheid te nemen van de politiek, van Aalten, van zijn medewerkers, zijn fractie en ons als college. (Ik waag me niet aan de volgorde).
Collegesamenwerking
Ik beperk me even tot de college-samenwerking die voor mij begon ergens in juni 2018 in onze keuken. Naar aanleiding van het opgestelde raadsprogramma had ik een keurige sollicitatiebrief geschreven aan ik weet niet meer wie. Maar zijn vraag of ik wat voelde voor toetreding tot een college van CDA en VVD werd daarin al beantwoord. We moesten nog wel even wat vuiltjes uit het verleden wegwerken. Onze fractie (ik dus) had nl. ooit een motie van wantrouwen of afkeuring ingediend vanwege de kwestie van het –met de beste bedoelingen- doorspelen van vertrouwelijke informatie aan een collega-wethouder. Dat was geschiedenis dus zand erover. Dat was ook wel een van onze afspraken: to agree to disagree. Op sommige punten zouden we – zo was onze verwachting – het nooit eens worden. Maar was dat een reden om niet te kunnen samenwerken.
Achteraf heb ik gehoord dat er toen wel verhalen door het dorp en de raad gingen die zeiden: dat lukt nooit met die twee. Maar ik ben er van overtuigd als je het beste voor hebt met je gemeente, je goed de zon in het water kunt zien schijnen, je vooral je verantwoordelijk voelt voor je eigen portefeuille dat dat dus wel kan. Dat heeft zich ook bewezen. Dat vraagt best wel wat inschikken. Ook voor eventuele nieuwe wethouders heb ik de boodschap: je loyaliteiten komen anders te liggen als wethouder. Je bent wethouder voor de hele raad, van de hele gemeente èn je loyaliteit ligt bij het college. Natuurlijk heb je je politieke kleur en overtuigingen maar je wilt wat bereiken voor de gemeente en daar werk je samen als college aan. Je wilt haalbare voorstellen door de raad. Zo kenmerkte zich onze samenwerking ook, waarbij ik wel groeiende waardering kreeg voor opvattingen en acties van Ted als wethouder. (ik stap niet over hoor)… ik noem een paar dingen.
De Kok-doctrine op Financiën
We gaan geen potjes vormen van eventuele overschotten. Dat gaat in de algemene reserves. Niet teveel doelreserves. En als het nodig is halen we voor goed beleid en voorstellen dit geld ook weer uit die reserve (of de lopende begroting) ongeacht waardoor die reserve gevuld is. O ja: en “eenmalig geld is geen geld” dus dat geeft ruimte. Nog één: “we boeken voordelen pas in als ze op de rekening staan, niet als ze aangekondigd worden”.
Ted in de regio
Daar moest hij wel eens dingen tegen wil en dank verdedigen. Neem de verbreding van de N18. We hebben als gemeente veel gehad aan de aanwezigheid van Ted in de regio. Gelden vanuit de Regiodeal bijvoorbeeld voor de Kattenberg. Gelden van o.m. de Provincie voor centrumplan Dinxperlo. En tegelijkertijd vond ik het ook mooi dat Ted door de bemoeienis met allerlei regionale duurzaamheidsplannen, energietransities, regiovisies echt geconfronteerd werd met de noodzaak van duurzame energieopwekking, grenzen aan de ontwikkeling van de intensieve veehouderij en de industrie, de kwetsbaarheid van de natuur. Zodanig dat hij ook zei: “Er zijn wel degelijk grenzen aan de groei”.
Ted en de woningbouw
Dat is toch wel een terrein waar hij door sommige fracties wel erg werd ondergewaardeerd. Het is zo makkelijk om langs de zijlijn te roepen “bouwen, bouwen, bouwen” of “weg met het stoplichtmodel”. Dan zie je niet hoeveel tijd en energie Ted besteed heeft aan een beheerste groei van de woningvoorraad en de transformatie van de bestaande. Daar heb je vooral ook partners voor nodig. Dat kan hij goed: partners zover krijgen dat ze gaan bouwen. Ook al zijn de omstandigheden moeilijk. Resultaat is dat we in de regiovisie 900 woningen zouden moeten toevoegen (netto iets minder) en dat er uitvoerbare plannen liggen voor rond de 1000. De tijd zal uitwijzen of de bouwende partijen dat kunnen waarmaken.
Ted en de ideeën
Soms waren die verrassend. Zijn idee om zelf eens –als gemeente- een woningbedrijf op te zetten. Zijn vermogen om in “treintjes” te denken: als we dat stukje grond aan die verkopen en dat terrein terugkopen, kan partij A daar bouwen voor partij B. Dat soort dingen. Ik dacht altijd: Ted weet meer straten, stukken grond en terreinen in Aalten te liggen dan menig Aaltenaar. Ook het idee (door de raad getorpedeerd) om een tijdelijke asielopvang te creëren, waardoor de infrastructuur door COA werd betaald; daardoor kon er na ommekomst van de termijn op die plek goedkopere gebouwd kunnen worden, was eenvoudig maar ook vanuit de gedachte: wij hebben er zo ook iets aan.
Ted en het goede leven
Zwak puntje van Ted: hij is zo behept met het PSV-virus dat er op maandagmorgen geen enkele ruimte is voor niet-voetbalzaken. En als het geen PSV is, dan wel de Graafschap of het Nederlands Elftal. Hij heeft wel waargemaakt de uitdrukking: voetbal de belangrijkste bijzaak in het leven. De feestjes zijn niet bij te houden, een excursie of een congres is altijd weer een succes. Ook met het licht uitdoen.
Ted en de hondentrouw aan CDA
Ted kon smakelijk vertellen over de grote overwinningen van het CDA. Dat die club ook wel eens fouten maakt, of wel eens ergens een paar zeteltjes kon verliezen wuifde hij altijd weg. Andere partijen waren niet interessant. Dat was wel vermakelijk; hij wil graag horen wat op het conto van “zijn cluppie” geschreven kon worden. Ging zover dat hij altijd heel stoer zei dat hij bijvoorbeeld de krantjes van PP nooit las. Maar wist vaak wel wat er in stond. Ben benieuwd. Anders moeten anderen in zijn omgeving hem maar even op deze “afscheidsbrief” wijzen:
Kortom
In die 16 jaar heeft Ted veel betekend voor Aalten, kreeg soms denk ik wel eens te weinig tegengas, maar dat heeft hem misschien nog wel meer gemotiveerd. Mooi dat hij niet alleen maar een groei-profeet is, maar de waarde van natuur, gemeenschap van mensen, hulp aan anderen juist als belangrijke waarden ziet. En daar zelf (privé) ook veel aan doet. En dat hij dus ook bewezen heeft dat je kunt samenwerken ook al ben je het niet altijd met elkaar eens, ga je uit van wellicht andere uitgangspunten en principes maar dat je vast houdt aan ”een man een man een woord een woord.” Bedankt.
Joop Wikkerink