Stichting Marga Klompé verzorgt voor haar bewoners café “De Schans”op het Stadsplein bij de Zwarte Cross. Bewoners die dat willen kunnen daar een bezoekje brengen, drankje drinken, hapje doen en zich vermaken met allerlei bekende spelletjes als sjoelen, rummikub, kaarten, dammen. Idee is dan dat (vooral jongere) Zwarte Cross-bezoekers aanschuiven om een spelletje mee te spelen. En dat lukt: lange wachtrijen voor het café, enthousiaste jongeren (“Ik heb wel twee uur gerummikubt, mooi man”) en ouderen (“iedereen is vrolijk, niemand klaagt, wat een sfeer”). In de media meer nieuws over dit reeds veelbesproken en vooral gewaardeerde initiatief. De echte inclusieve samenleving.
Bankje “Praat vandaag over morgen”.
Waar is er nu een mooier moment om met mensen over gezond en gelukkig ouder worden in gesprek te gaan dan in zo’n setting, dacht ik. Dus ik heb gevraagd of de organisatie het bankje “Praat vandaag over morgen” wilde plaatsen. Dat gebeurde. En of ik mee mocht zaterdagmorgen vanuit Aalten, Stegemanshof; dat mocht ook. En of ik dan op het bankje in gesprek mocht met mensen over fit, gezond en gelukkig oud worden. Dat was ook goed.
In café “De Schans”.
Dus zaterdagmorgen vertrokken we per rolstoelbus met enkele bewoners van Stegemanshof en Ambthuis naar het Zwarte Cross terrein. In totaal drie busjes werden in twee shifts mensen uit de locaties van SMK (Stichting Marga Klompé) aangevoerd. Waaronder wat bekenden zoals dhr. Ter Voert, zelf in de jaren ‘60 een bekend motorcrosser. Eerst maar eens de zaal in. “”Ik vraag mijn kinderen niet om hulp, die zijn al zo druk”, was de eerste stelling. Twee oudere dames beaamden dit. Dat deden ze inderdaad niet. “Wat een onzin”, zeiden drie meiden onder het rummikubben: “Natuurlijk moet je dat doen: durf te vragen”. “Zou je in een soort gemeenschap groep willen wonen?”, was een volgend kaartje. Daar kwamen de hele dag zeer positieve reacties op. “Wat houdt je fit”? “Bezig blijven: tuinieren, vrijwilligerswerk en sporten.
Op het bankje
Na de muziekbingo maar eens naar buiten. Het bankje was al bezet; even wachten op een plekje en toen ik tegen iedereen die op het bankje wilde gaan zitten, zeggen. “Je mag wel op “mijn” bankje zitten maar dan moet je wel een vraag beantwoorden”. Nou daar ging het los. De een liep wel 19.000 stappen per dag; de ander had een huis, was alleengaand en wilde wel een kostganger, allemaal wilde men in hofjes wonen, hechtten belang aan mantelzorg van de kinderen. Ook wel wat vergaande ideeën: alle mensen die nu geen werk hebben in de zorg aan het werk zetten; anders uitkering intrekken of “iedereen verplichten mantelzorg taken te doen”. Het mooie is de betrokkenheid van mensen bij dit onderwerp.
Nostalgie
Veel gesprekken gingen over “hoe het vroeger was”: het touwtje uit de brievenbus, minder egoïstisch en individualistisch, meer naoberschap, meer op elkaar betrokken. Dat is mooi om te horen, maar we moeten wel met z’n allen daar moderne antwoorden op vinden. Ook structurele: minder ongezond consumeren, (meer bewegen, minder eten) meer gebruikmaken van de sociale basis om ons heen en niet alles wegorganiseren bij specialistische zorgclubs. En alles als een ziekte behandelen waar wel een pilletje voor is. Dus nostalgie en romantische niet bestaande verledens ombuigen naar nieuwe solidariteit met elkaar en wel allemaal.
Tevreden.
In de bus naar huis was het stil. Allemaal hartstikke moe. “Moar het was onwies mooi” “Ik gao volgend jaor weer met”. Grote complimenten voor de medewerkers van Stichting Marga Klompé en hun vrijwilligers.
Joop
Foto’s: in gesprek met jong en oud aan de hand van gesprekskaartjes in café De Schans en buiten op het bankje “Vandaag praten over morgen”.