Zaterdagavond vond in het kerkelijk centrum te Dinxperlo een Iftar plaats. Wat is een Iftar? Tijdens de Ramadan vasten moslims over de hele wereld van “dageraad tot zonsondergang”. Het is niet alleen een tijd van vasten, maar ook van spirituele reiniging, reflectie, en dankbaarheid. Na zonsondergang mag er weer gegeten worden. Men noemt de gezamenlijke maaltijden die georganiseerd worden Iftar. In Dinxperlo organiseerde de groep “Kunst van het samenleven” nu voor de derde keer zo’n Iftar. Daarbij worden nadrukkelijk Nederlanders uitgenodigd. Collega-wethouder Erik Groters en ik waren er ook. De kerkzaal zat zaterdagavond ook vol met (hoofdzakelijk) Turkse Nederlanders en inwoners van Dinxperlo, Aalten en hier en daar een gast of familielid.
Men had echt werk gemaakt van het hele programma, met toespraken, muziek, vragen/discussie aan de tafels en natuurlijk overdadig en heerlijk eten. De hele avond is wel erg op de innerlijke mens gericht, geloof en gebed nemen een belangrijke plaats in. Een beetje tot mijn verrassing stond ik ook als officiële spreker op het programma, naast de dominee en de r.k.–pastoraal werker. In mijn toespraakje heb ik benadrukt dat ook wij als gemeente het belangrijk vinden dat dit soort bijeenkomsten gehouden worden. Maar ook niet onbenoemd gelaten dat er op dit moment heel lelijke dingen over de migranten en vluchtelingen gezegd worden. En dat we daar in woord en daad tegen op moeten treden.
Daarnaast heb ik een klein overzicht gegeven van alle ondersteuningsmogelijkheden die er zijn o.a. via Figulus. Het was grappig dat de dominee voor mij zei dat we als samenleving drie dingen moeten organiseren: een dak boven het hoofd van daklozen, eten geven aan die honger hebben en onderwijs organiseren voor kinderen die hier zijn. Laat dat, zo zei ik, nu net ook in de grondwet staan, dat o.a. deze drie onderwerpen “onder de zorg van de overheid vallen”. Dat lijkt soms wel eens vergeten te worden.
Een mooie avond vol gastvrijheid en vrolijkheid.
Joop Wikkerink